Eigenlijk was er helemaal niets te doen in het dorpje zelf. In vier dagen hebben we vier keer in hetzelfde barretje bananensap gedronken. Bijzonder lekkere bananensap overigens. De rust stond echter in schril contrast met het spektakel er omheen: de Quebrada de Cafayate! Ookwel de Canyon of Cafayate. Of het Ravijn van Cafayate zo u wilt. Een door erosie volslagen uit de hand gelopen natuurpark schonk ons witte, groene, gele en grijze stenen. En rode stenen. Enorm veel rode stenen. Of eigenlijk hard geworden gravel in de meest uiteenlopende vormen. Prachtig!

Ook in schril contrast met de rust van Cafayate, stonden twee van onze nieuwe vrienden. Isabel en Carlitos waren om dezelfde reden als wij hier naartoe gekomen. Toen ik onder het genot van een lokaal peperbiertje naar Boca – River keek waren Isabel en Carlitos er. Toen we de trekking buiten Cafayate gingen doen waren Isabel en Carlitos er. En met wie gingen we ´s avonds in de tuin van het hostel ´aan de asado´? Juist, met Isabel en Carlitos. In drie dagen kwamen we er geen moment tussen bij de reislustige zeventigers. In binnensmonds Argentijns-Spaans kwamen we alles over twee Zuid-Amerikaanse levens te weten, en in Nederlands-Argentijns-Spaans kwamen zij niets over twee Europese levens  te weten. Schatten van mensen waren het vanzelfsprekend wel. Wilde ik toch even gezegd hebben.

Inmiddels zijn we na een enorm lange busreis in Rosario aangekomen. In twee dagen hebben we het eerste huis van Ché gezien, hebben we aan de een-na-langste rivier van het continent gezeten, hebben we het monument van de vlag (fan-tas-tisch) gezien, en is op kolderieke wijze mijn iPhone gestolen. Ik zat heerlijk op het balkon van onze kamer toen mijn stoel brak. Ik viel, liet m´n telefoon en Lonely Planet vallen, koos er in een opwelling voor de Lonely Planet te redden, en zag mijn iPhone naar beneden vallen. Binnen tien seconden stond ik op straat, maar een volgeling van Ché had ´m al meegenomen. Was toch een van mijn beste vrienden, die telefoon. Gelukkig was het erg gezellig op het politiebureau en hebben we een mooie aangifte met een nog mooiere stempel om thuis in te lijsten.

Over een uur vertrekken we naar Uruguay, en over tien dagen zijn we alweer in Nederland…

¡Besos!

We zitten dus weer in een bus! Nu had ik de Argentijnse bussen vooralsnog enkel aangekondigd, maar op het moment van schrijven gaan we toch al weer ons vijftigste uur op zestien wielen in. En daarom voel ik mij genoodzaakt toch een kleine opsomming te geven van wat wij zoal hebben gedaan. Op mijn iPhone lijkt dit nu al een heel verhaal, maar op de computer zal het best meevallen. Dit overigens geheel terzijde. Toch leuk hoe je met enkele overpeinzingen een hele introductie kan schrijven, en je van de T9-correctie leert dat het zevende woord in deze zin niet met een IJ wordt geschreven. Terwijl Johnny Cash (volgens ene Bert R. a.k.a. E. Rouwenhort overigens Sjonnie Kassa) begint te zingen, begin ik te schrijven.

Vanuit Buenos Aires vertrokken we op zaterdagavond 30 april naar Mendoza. Het voelde heel raar om ons heerlijke appartement te verlaten. ‘T wordt toch je huissie hè… Maar niet getreurd, want bij binnenkomst in de bus stond de Xerez klaar (op zo’n moment gewoon wél heel lekker), bleken we naast een bed ook een personal media system te hebben, en werd het avondmaal weggespoeld met Malbec en afgespoeld met Argentijnse whisky van het nu al legendarische merk Blenders’ Pride. Ik raad mijn volk als ware populist echter aan: blijf vooral trots op de Malbec. En liet dat nu precies de reden zijn van ons bezoek aan Mendoza (lekker bruggetje dit). Mendoza, ook wel de wijnhoofdstad/provincie van Zuid-Amerika, en de Malbechoofdstad van de wereld. In ons bijzonder vriendelijke hostel (later meer) boekten we de verplichte Bikes&Wines tour en fietsten we per mountainbike langs verschillende wijnhuizen voor redelijk uitgebreide proeverijen. Wat een leven! Verder had Mendoza weinig te bieden, maar een kniesoor die er om maalt met zoveel moois in het achterland.

En dus vertrokken we enkele dagen later op aanraden van een andere wonderlijke (Chileens) docente naar Santiago de Chile! Dus: onverwachte stempels in het paspoort! Die opmerking was alleen voor Salar overigens. De reis bedroeg hemelsbreed puur in westelijke richting niet eens zo heel veel kilometers, maar duurde desondanks acht uur. We gingen immers dwars over de Andes. En dus besloten we de reis overdag te maken. Wát een uitzicht, en wat een hoogten! Rond de grensovergang Los Libertadores met toppen van boven de 6500 meter.

Santiago de Chile zelf bleek niet heel erg bijzonder, waardoor we na twee dagen naar het enorm bijzondere Valparaíso vertrokken! Deze stad ligt aan de westkust van Chili en is de trots van het land. En terecht. De stad bestaat uit verschillende heuvels die per kabelbaan te bereiken zijn. Tel hier bij op dat alle huizen in bonte kleuren zijn geschilderd, de overige muren van graffiti-kunst zijn voorzien, de Andes je vanuit de rug toelacht, de zee onder je voeten straalt, we een briljant kunsthostel hadden en ik mijn droomleeftijd van 26 bereikte… Dan is reizen echt een feestje. Boottochtjes, verse vis op een markt, Jess die overal haar andere hobby uit kon voeren (er waren echt héél veel groente- en fruitstalletjes)… Koning en koningin te rijk dus.

Uiteindelijk maakten we op maandag de noodzakelijke comeback richting Mendoza, om van daar uit naar het uiterste noorden van het land te reizen. Om niet Valparaíso – Santiago de Chile – Mendoza – Salta (30 uur zuivere reistijd, zonder overstappen dus) te ‘doen’ besloten we voor een nachtje terug te keren naar het hostel in Mendoza. Onze Italiaanse receptievriend stond ons al met een liter bier op te wachten (bij vertrek zouden we dikke smakkerds krijgen), waardoor het een beetje als thuis voelde. Nadat we de volgende dag (gisteren dus) wakker werden deden we nog wat inkopen voor de reis naar Salta. Teruggekomen bij het hostel kwamen we voor de deur een volstrekt verwarde en in paniek zijnde Nederlander tegen. Hij was beroofd van werkelijk al zijn spullen en was het spoor helemaal bijster. Zijn vlucht terug naar Nederland zou een week later vanuit Buenos Aires vertrekken, waardoor ik na een lang verhaal van zijn kant besloot geld te geven voor een busticket naar mijn droomstad. Nederlanders onder elkaar hè in den vreemde… ZOU JE DENKEN! Toen ik het verhaal aan onze Italiaan vertelde fronsten zijn wenkbrauwen en zei Jess: I KNEW IT! Kevin van Tilburg uit Doetinchem (Google ‘m!) was een bekende. Maar even serieus, wie verwacht nou in f*cking Mendoza opgelicht te worden door een Nederlander!? Na minimaal speurwerk op internet bleek de man sinds 2007 (!!) land- en lotgenoten op te lichten. Hetgeen mij meer vragen oplevert dan antwoorden. Hoe word je zwerver in Mendoza als intelligente Nederlander? En waarom al vier jaar? Mensen op het forum zouden hem tot 200 euro hebben gegeven. Ik vind het in ieder geval een goed verhaal.

En dus, vrinden, maken Jess en ik heel wat mee. Constant op ons hoede voor de mindere kant van Zuid-Amerika werden we uitgerekend opgelicht door een boer met blond haar en blauwe ogen. Ik heb uit pure dankbaarheid nog een zoen van hem gekregen ook.

Tot snel allemaal!

09.14 uur: Na vier uur geslapen te hebben houdt de nacht ineens op. Ik word wakker met een onverklaarbare spanning in mijn benen. Hoewel, onverklaarbaar? Nee! Vandaag ga ik naar River Plate! Ik draai me nog een keer om, maar realiseer me snel het kleine jongetje te zijn die direct aan deze wonderlijke dag wil beginnen.

11.01 uur: Jess had reeds gisteren een shirt gekocht van River Plate, dus ik kan vandaag niet achterblijven. Terwijl de schoonheidskoningin zich met haar charmante slaapmasker nog eens omdraait, trek ik mijn naar rook stinkende Crobar-outfit weer aan. Op naar warenhuis Alto Palermo!

12.26 uur: Het was even zoeken, maar het shirt is binnen! Tijd voor een McChicken.

15.30 uur: Via onze Chinese wasserette lopen we trots in onze River-shirts naar McDonald’s op de kruising van Santa Fe en Godoy Cruz. Inderdaad, toevalligerwijs de club waar ‘we’ tegen spelen vandaag. Pas een uur later arriveert hier de schoolbus die ons (inmiddels zijn we met ruim 40 man) naar de barrio Nuñez brengt.

16.57 uur: Nog ruim twee uur voor de aftrap! We stoppen bij een supporterscafé en nemen plaats aan lange tafels met barkrukken. Het valt ons op dat de groep uit veel vrouwen bestaat. Niet zomaar vrouwen, maar Amerikaanse vrouwen. En eigenlijk ook veel Amerikaanse mannen. We gaan dus naar een wedstrijd van een van de twee grootste clubs van een land dat voetbal ademt, met vooral mensen die niets van het spelletje snappen (vooroordeel 1) en het enkel om commerciële redenen zijn gaan beoefenen (vooroordeel 2). Maar het zijn nu eenmaal Amerikanen, dus de sfeer is fantastisch!

16.59 uur: Literflessen bevroren Brahma-bier en schalen met dampende pizza worden aangerukt. Ik ga tevens even naar toilet.

18.05: We gaan: ¡vamos a la cancha! Ik realiseer me over niet al te lange tijd het paradijs te gaan betreden… Het stadion van River Plate. WOW! De busrit van tien minuten duurt me eigenlijk al te lang. Ons wordt verteld dat drugs en wapens verboden zijn in het stadion. Joh! Dus als we ze mee willen nemen, kunnen we het ‘t beste in onze schoenen stoppen. Huh? Heerlijk Argentinië…

18.15 uur: We stappen uit, lopen de hoek om, en ik zie het… El Monumental! Het grootste stadion van het land. Geheel in tegenstelling tot La Bombonera van Boca Juniors ligt deze tempel in een luxe woonwijk. Niet voor niets is de bijnaam van de club De Miljonairs. In een lange stoet van River-hinchas lopen we richting het stadion. Ik kijk Jess aan. Ik kijk onze Amerikaanse vriend Brian aan. We zijn er!

18.30 uur: Argentijnse taferelen aan de poort van het stadion. Geen rijen, maar met honderden tegelijkertijd door een poortje. En dus veel geschreeuw en getrek. En vooral veel geduw.

18.44 uur: We zijn binnen! In El Monumental! Een glimlach verschijnt op mijn gezicht, en deze zal er naar verwachting nog lange tijd blijven. De keepers van Godoy Cruz zijn reeds aan de warming-up begonnen, terwijl alle andere spelers (naar later blijkt) hun warming-up binnen doen. Ik weet niet hoeveel foto’s ik moet maken, elke hoek wordt vastgelegd. Klauterend over de witte houten stoeltjes van de eerste ring worden we tot in de nok onder de tweede ring geleid. Dit is een smetje op de orgastische vreugde. Ja, we zien het veld, en ja, we zien de rest van de eerste ring. Maar verder alleen een betonnen dak. De harde kern aan de andere kant van het stadion zien we níet, en zo ook de gehele tweede ring.

19.15 uur: Het heeft een paar minuten geduurd, maar ik heb me over de ‘teleurstelling’ heen gezet. Ik ben bij River Plate! Geheel tegen de volksaard in begint de wedstrijd stipt op tijd.

19.52 uur: River probeert wel, maar heeft vooralsnog vooral op safe gespeeld. Met vijf verdedigers op een lijn en nestor Matías Almeyda hier nog eens vlak voor. En dan: hoewel midden in een aanval een speler van River Plate zijn been gevaarlijk hoog de lucht in gooit, mag er worden doorgespeeld. Een voorzet vanaf rechts volgt en Jonathan Maidana kopt van dichtbij snoeihard binnen. ¡Goooooooooooooooooooooooooooooool! ¡De Riiiiiiiiiiiiiiiiiiver!

20.02 uur: Het is rust en ik ga een stukje lopen. Dan lijkt het alsof de hemel openbreekt. Ik zie een hotdogkraam (super pancho) zónder rij. Wat een feest. En gratis mayonaise!

20.18 uur: De tweede helft is amper begonnen, of de bal ligt er ook aan de andere kant in (spreekwoordelijk dan). Godoy Cruz scoort 1-1 en El Monumental is stil. Wanneer River Plate weer aftrapt begint eenieder oorverdovend hard te zingen. Ik voel me thuis. Feyenoord-publiek in Buenos Aires.

20.50 uur: Dit heb ik nog nooit meegemaakt. En de hinchas met ontbloot bovenlijf naast mij ook niet. Tot drie keer toe missen de aanvallers van River Plate voor open doel. De bal wíl er niet in! Gelukkig heeft Quilmes volgens een man met zakradio zojuist op het veld van concurrent Vélez Sarsfield 1-2 gemaakt, waardoor er alsnog gejuicht wordt.

20.55 uur: Maar dan wordt het toch stil… Geheel tegen de verhouding in komt Godoy Cruz op voorsprong. Een vrije trap van zo’n veertig meter verdwijnt via een River Plate verdediger achter de verbaasde Juan Pablo Carrizo. De wedstrijd is verloren.

21.34 uur: Pas nu kunnen we het stadion uit. Omdat het Argentijnse voetbal zo gebukt gaat onder hooliganisme, moeten eerst de uit-supporters het stadion verlaten. En zo komt het voor dat je na een wedstrijd nog een dik half uur op je plek moet blijven zitten. We poseren nog een keer voor een foto en lopen moe maar voldaan naar buiten. Op naar de bus. Op naar de ijssalon.

En dat was natuurlijk in een bus. Een bus die ons in zes uur naar het zuidelijker gelegen Tandil zou brengen. Dwars over de prachtige pampa’s. Een hoop dingen zijn niet goed in Argentinië, maar de bussen zijn naar verluidt de beste ter wereld. Aan eenieder die het ooit heeft willen horen, vertel ik al jaren mijn gelukkigste momenten meegemaakt te hebben tijdens een 20-uur durende rit tussen Buenos Aires en Bariloche in 2007.  Een andere keer vermoedde ik zelfs de aanwezigheid van God op het toilet. Bas denkt er nog wel eens aan.

De pracht en mondiale suprematie (want dat is het) van Argentinië komen het meest tot uiting wanneer je al liggend het landschap aan je voorbij laat trekken. Precies om die reden hebben Jess en ik onbeschrijflijk veel zin om in een maand 102 uur door te brengen in een Andesmar, Via Bariloche of Flecha Bus. Dat we achtereenvolgens ook nog iets zien van Mendoza, Santiago de Chile, Valparaíso, Salta, Corrientes, Iguazu, Rosario, Colonia en Montevideo is natuurlijk mooi meegenomen. Op 30 april begint het feest!

Het land kent een onverwoestbare cultuur van de zogeheten Asado. Kilo’s vlees worden op parrillas klaargemaakt. Naast het eten van vlees in restaurants of van provisorische parrillas op straat, blijven de Argentijntjes er ook graag voor thuis: vele huizen en appartementen in de stad beschikken over een parrilla in de tuin of op het dakterras.

De mooiste avenue van de stad is natuurlijk zonder enige twijfel Billinghurst. Sinds mijn eerste kennismaking met deze stad in 2007 doopte ik mijn achternaam hierin om, en sindsdien voel ik mij hier thuis als nergens anders. Vooral de kruising met Avenida del Libertador is enorm om over naar huis te schrijven.

Op Plaza del Congreso is het voor mij altijd smullen. Op dit regeringsplein beginnen, of zijn, vrijwel standaard de vele politieke protesten die worden georganiseerd. Elke dag zijn wel ergens enorme spandoeken te zien die in de lucht worden gehouden, terwijl emotioneel om allerhande (mensen)rechten en brede(re) erkenning wordt gevraagd.

Het nationale product dat Máxima naar verluidt deed stoeien met haar gewicht tijdens de tienerjaren, is Dulce de leche. Het bruine goud lijkt nog het meest op caramel en wordt gemaakt van melk en bruine suiker. Dulce de leche wordt in werkelijk alle gerechten verwerkt. Een toetje in een restaurant? Dulce de leche. Een ijsje op de hoek? Dulce de leche. Toast voor het ontbijt? Dulce de leche. En chocoladekoekjes? Dulce de leche.

Elke doordeweekse ochtend gaat om 07.30 uur de wekker voor de Spaanse les bij talenschool El Pasaje. Waar we de eerste maand les kregen van de Chileense schone Marcella, schuiven we de tweede maand vier uur per dag aan bij een al even lieve vrouw uit de stad zelf: Agustina. Met z’n tweeën proberen wij ons de taal machtig te maken. Waar vooral het spreken nog niet altijd even gemakkelijk gaat, hebben we het belangrijkste reeds bereikt: een Argentijns accent! En nu snel op vakantie naar Spanje.

Na bijna acht jaar geregeerd te zijn door het Frente Para la Victoria van wijlen Néstor Kirchner en zijn opvolger en tevens vrouw Cristina Fernández de Kirchner, vinden aan het eind van dit jaar presidentsverkiezingen plaats in Argentinië. Kranten schrijven pagina’s vol, en verschillende nieuwe kandidaten dienen zich vrijwel dagelijks aan. Wordt het ex-voorzitter van Boca Juniors en burgemeester van Buenos Aires Mauricio Macri? Of toch de zoon van de twee jaar geleden overleden Raúl Alfonsín, die naar verluidt zijn snor liet staan om meer op de eerste president van na de dictatuur te lijken? En zal Cristina Fernández de Kirchner zich toch nog een keer mengen in de strijd?

Het ergste dat een vrouw kan overkomen, en zéker in Buenos Aires, is dik genoemd te worden. En daarom gaat eenieder te strijd aan tegen de pondjes, alleen om geen Gorda genoemd te worden. De sportscholen schieten als spreekwoordelijke paddenstoelen uit de grond, want de middenklasse heeft het hangen aan gewichten en dergelijke opgenomen in het dagelijkse ritueel.

Soms lijkt onze wijk Palermo net New York. In een drukke stad met vooral appartementen, hebben de mensen veelal een Hond. Uiteraard heeft lang niet iedereen tijd (of zin) om het edele dier uit te laten, waardoor je geregeld mensen van een uitlaatservice tegenkomt die met 10 tot 15 honden tegelijk aan de arm over de veelal kapotte straten lopen. De luxe kost slechts zo’n €30,- per maand.

Een van de meest pijnlijke gespreksonderwerpen voor de gemiddelde Argentijn, is de strijd om de Islas Malvinas. De eilanden, die wellicht beter bekend zijn als de Falkland Eilanden, zijn tot op de dag van vandaag Brits grondgebied. Toen het regime in 1982 steeds minder machtig begon te worden, werd op het sentiment van het volk ingespeeld door een militaire operatie te beginnen. Al snel werden grote verliezen geleden, waardoor het regime uiteindelijk viel en Argentinië weer een democratische staat werd.

Naast een hoop bier en wijn (later meer), valt het ons op dat de meeste bars en restaurants verse Jarras de limonada verkopen. Op basis van een foto via Whatsapp noemde mijn geliefde zusje het zeepsop, maar de citroenlimonade met munt van Oui Oui is oprecht het lekkerste dat ik ooit heb gedronken. Lekkerder nog dan Dr. Pepper. En dat zegt denk ik alles.

Het Kirchnerismo heeft het land nu bijna acht jaar geregeerd, en de grote vraag is of hier een eind aan zal komen in 2012. Voor het historische Casa Rosada is een prachtige grondschildering gemaakt van de vorig jaar overleden Néstor Kirchner, terwijl posters van Cristina Fernández de Kirchner vele muren in de stad sieren. En sieren doen ze de muren zeker. Wát een charme!

Jess en ik vinden eten vaak het leukste om te doen. En dan zit je goed in onze wijk Palermo. Op vrijwel elke hoek zitten de meest fantastische Lunchtenten, met heerlijke gerechten op het menu en sfeervolle decors.

Een van de meest indrukwekkende dingen in Buenos Aires vind ik de optocht van de Madres y Abuelas de Plaza de Mayo, die nog steeds iedere donderdagmiddag om 15.30 uur plaatsvindt. Terwijl spandoeken en foto’s van verdwenen kinderen tijdens de dictatuur nadrukkelijk gedragen worden, lopen zij met de kenmerkende witte hoofddoeken verschillende rondes om de kleine onafhankelijkheids-obelisk op het plein. Elke keer weer word ik er stil van.

Nuestra departemento is fantastisch! Midden in Palermo Hollywood, een prachtige en strak ingerichte (!) entree met veel glas, een balkon met zon, en een zwembad op het dak… Wat willen we nog meer!

Een van de symbolen van de stad is vanzelfsprekend de Obelisco. Het witte gevaarte op Avenida 9 de Julio werd met gevaar voor eigen leven in het bijzijn van licht beschonken porteñas door Bas ooit omschreven als ‘objectively an ugly thing’, maar desondanks is er geen thing dat mij zo doet voelen in Buenos Aires te zijn. De herinnering aan die heerlijke taxirit doet mij elke keer weer glimlachen. Nogmaals dank, Bas!

Palermo, de leukste wijk van de stad! Restaurants, bars, clubs, boetieks… Maar toch het gevoel daadwerkelijk in een woonwijk te bivakkeren. En dat maakt het hier zo bijzonder. Nergens anders zou ik liever wonen, en nergens anders heb ik ooit zo lekker gegeten.

Waar in eerdere alfabetten de letter Q nogal eens voor problemen zorgde, is dat in Argentinië natuurlijk geenszins het geval. Een dag geen Quilmes gedronken, is immers een dag niet geleefd. Het heerlijke goudgele bier wordt bij voorkeur in literflessen verkocht, waardoor de dag zonder uitzondering plezierig wordt afgesloten. Het lichtblauw-witte etiket maakt de ervaring af, en alleen daarom al heb ik het bier van het volk in mijn hart gesloten.

De mooiste club van Argentinië is voor mij River Plate. De fout die ik in Nederland maakte door voor de volksclub van het land te kiezen, zal ik immers nooit meer maken. De ezel stoot zich nimmer twee keer aan dezelfde steen. En daarom ben ik hartstochtelijk fan geworden van De Miljonairs — de club van de rijken. Tevens de meest succesvolle club in de historie van het nationale voetbal heeft sterren opgeleverd als Alfredo di Stéfano, Daniel Passarella, Mario Kempes, Claudia Caniggia, Gabriel Batistuta, Julio Ricardo Cruz (!), Pablo Aimar, Javier Saviola en Gonzalo Higuaín. Over precies twee weken beleef ik mijn debuut in Estadio Monumental: ik ben nu al zenuwachtig…

Elke ochtend lopen Jess en ik naar metrohalte Ministro Carranza om de Subte (lijn D) te pakken naar onze talenschool. Het slechtste in de mens komt hier naar boven. Tijdens de spits is het aantal reizigers eigenlijk niet te vervoeren. In Nederland dan. In Argentinië neemt men echter een ware aanloop om zichzelf in het metrostel te persen, geen rekening houdende met reeds verdrukte en hevig zwetende medepassagiers. Eenieder heeft werkelijk lak aan mekaar, en dat is meer dan eens erg vervelend om te zien. Juist wanneer je denkt dat er écht niemand meer bij kan, weet een idioot (hetgeen een internationaal woord bleek te zijn) zich wel weer een ‘plek’ te bemachtigen. Misschien moeten ze gewoon de kaartjes wat duurder maken. Waar een rit nu ongeveer 8 eurocent kost, zou een vermenigvuldiging van deze prijs het gespuis toch buiten moeten houden. Ik denk overigens niet dat ik met deze politiek president van het land zou kunnen worden.

Onze voeten dansen nu al anderhalve maand dagelijks op de overal aanwezige klanken van het nationale geluid: de Tango. De nationale dans met bijbehorende muziek dringt door tot in iedere vezel, en doet menig Argentijn in tranen uitbarsten. Pure passie. Pure melancholie. Heimwee naar een tijd die men nooit gekend heeft, en heimwee naar een tijd die er misschien wel nooit geweest is.

Slechts op een uur varen van de stad ligt Uruguay! Het kleine broertje van Argentinië, maar groots in zijn daden. Met een president die je qua uiterlijk nog geen stuiver zou geven, heb ik dit land sinds 2007 een beetje in mijn hart gesloten. Het nationale gerecht, een dunne biefstuk op brood met een spiegelei, is om van te smullen, en de hoofdstad is als Buenos Aires met een traan. En niet te vergeten: onze slager komt hier vandaan. Een kop als een ouderwetse seriemoordenaar, maar het karakter van de opa die eenieder zich wenst.

Tijdens de eerste Spaanse les vroeg onze docent of we een voorkeur hadden voor Spaans Spaans, of Argentijns Spaans. Hoewel ik dit als het toppunt van een retorische vraag beschouwde, gaven we braaf antwoord. Het leuke is het woord voor ‘jij’:  tú. Dat gebruiken ze hier namelijk amper. Hier gebruik je namelijk Vos, en dat is een heerlijk verschil als je het mij vraagt. Het wordt natuurlijk helemaal hilarisch als je tegen iemand zegt ‘jij ziet’: dit wordt ‘vos ves’. En de ‘v’ uitsprekende als een ‘b’, wordt dit… juist. Dank voor de aandacht!

Naast Quilmes, drinkt de gemiddelde Argentijn liters Wijn. Argentinië staat natuurlijk vooral bekend om haar Malbec, en juist daarom gaan we begin mei naar Mendoza, de streek waar deze heerlijke druif groeit. Op een vierkante meter in Frankrijk na groeit deze druif nergens anders zo goed als hier. Wij kunnen in ieder geval niet wachten om per mountainbike een middag lang langs wijnhuizen te trekken om talloze wijnen professioneel te proeven. De combinatie van een fantastische steak en een bijpassend glas wijn doet je van top tot teen voelen in het beloofde land te zijn.

De bijnaam van Boca Juniors, de eeuwige rivaal van River Plate, is Xeneizes, de Genovesen. De wijk La Boca ligt aan de rivier Riachuelo, waardoor de wijk vooral afhankelijk was van haar haven, en gelukzoekers uit het buitenland vaak in deze wijk bleven steken. Op grote schepen kwamen hier derhalve Italiaanse immigranten uit Genua aan. Hier was (en is) het leven bikkelhard, maar hier was ook werk voorhanden en kon men goedkoper onderdak vinden. Toen La Boca zich in 1882 onafhankelijk verklaarde van Argentinië werd zelfs de vlag van Genua gehesen. Deze opstand werd echter direct de kop ingedrukt.

Ik heb er al uitgebreid over geschreven, maar Yerba de mate mag natuurlijk niet ontbreken in dit alfabet. We zijn inmiddels verschillende merken aan het uitproberen, en durven ons steeds meer absolute experts te noemen!

De Ziekenhuizen van Buenos Aires zijn het gesprek van de dag… In Buenos Aires heb je politieagenten van de staat, en politieagenten van de stad zelf. De agenten van de staat hebben onder andere als taak publieke gebouwen te bewaken. De huidige minister van defensie Nilda Garré ziet deze broeders echter liever in de straten van Buenos Aires, waardoor zij ‘hun’ gebouwen niet langer mogen beschermen. En dus zijn de ziekenhuizen gaan staken. Patiënten zouden nu gevaar lopen, omdat gewapende overvallen op doktoren (in het ziekenhuis!)  geregeld voorkomen. We blijven ons verbazen…

En natuurlijk had ik ook beter moeten weten. In een land dat zó dol is op politiek protest, wordt vanzelfsprekend elke mogelijkheid aangegrepen om het eigen geluid te laten horen. Zeker in een jaar waarin presidentsverkiezingen plaatsvinden — bijna dagelijks worden posters van nieuwe kandidaten opgehangen — kon enige reuring van het emotionele en gepassioneerde volk niet uitblijven. Toen we om 14.00 uur onze talenschool verlieten, precies tussen beide pleinen in, werd de toon direct gezet. Verschillende groeperingen stonden met zelfgemaakte spandoeken te schreeuwen op straat, terwijl de belangrijkste straat van de stad (Avenida 9 de Julio, tevens de breedste straat ter wereld) werd geblokkeerd met brandende autobanden door mannen met zelfgemaakte knuppels, ontblote bovenlijven en volledig bedekte gezichten.

Rookbommen werden afgestoken, en we realiseerden ons beter snel weg te gaan. De agressieve sfeer gaf ons een rare smaak in de mond, waardoor we na enkele foto’s stiekem enorm genietend besloten direct naar Plaza de Mayo te trekken. Gelijk aan het clublied van Feyenoord vonden we een plaatsje in de zon. Omdat, naar later bleek bleek, de middag voor anti-regering groeperingen was gereserveerd en pas ‘s avonds de pro-regering groeperingen (de zogeheten Peronisten) ruimte kregen, stroomde het plein vol met ultralinkse rakkers. Lange baarden, rode t-shirts en vele verwijzingen naar Che Guevara, het socialisme (¡Socialismo o Muerte!) en allerhande revoluties deden mij enorm op m’n plaats zijn. Uit mijn mond zal dit op zijn minst ietwat cynisch klinken, maar wat zat ik te genieten! De geur en de onheilspellende rook van de ontelbare provisorisch geïnstalleerde parillas maakten het plaatje af.

Toen om 15.30 uur tussen alle drukte, lawaai en rook door de Madres de Plaza de Mayo aan hun wekelijkse ronde begonnen, wist ik het zeker: er is geen gaver land dan Argentinië. En er is op dit bewuste moment geen betere plek ter wereld om te zijn. Om ons heen werden felle toespraken gehouden, terwijl men hele biefstukken en liters mate naar binnen werkten. Toen het donker begon te worden zochten we de rust op van een kroeg in San Telmo, waarna we tussen de graffitispuitende barbaren heen terugliepen naar het eerder op de dag nog agressief ogende Avenida 9 de Julio. Het hele centrum van Buenos Aires leek op zijn kop te staan, en dat was hier niet anders. Inmiddels waren de Peronisten begonnen met hun pro-regering mars en werd hier halt gehouden voor politieke liederen, nog meer rookbommen en constant getrommel. De sfeer zat er bij deze mensen juist goed in en een waar volksfeest ontstond voor onze ogen. Het was mooi, het was genieten. Het was Argentinië. Het was Argentijnse politiek. Ik hou van je Argentinië! Alleen over de verdwenen en vermoorde mensen hebben we weinig gehoord. En dat is ergens toch ironisch te noemen.

We waren duidelijk niet de enige die deze unieke ervaring wilde toevoegen aan het leven. Met ruim dertig man vertrokken we vier uur voor de aftrap met een oude schoolbus richting La Boca. La Boca is misschien wel de bekendste wijk van de stad, maar tevens een van de meest arme. Het door toeristen druk bezochte Caminito is de enige straat waar toeristen zich veilig kunnen verplaatsen, en grote oranje pionnen aan beide kanten van de straat geven aan tot waar het verantwoord bivakkeren is. Precies in deze wijk trokken wij, gewapend met Nacho (‘call me Shaggy’) en Paola (vooral opvallend door haar enorme plastieken voorgevel en Maradona-tattoo), richting el templo del fútbol: Bombonera!

Paola vond dat we niet onvoorbereid het stadion mochten betreden en leerde ons nog in de bus de meest gezongen liederen. En zo klonk Dale dale dale Boca en Boca mi buen amigo oorverdovend hard door de straten van een stad die nu al op zijn grondvesten leek te schudden. Paola schreeuwde zich schor en zweette zich een ongeluk, terwijl Nacho een stoel bereid had gevonden dienst te doen als spring-en-sla-object. De dag kon eigenlijk nu al niet meer kapot: dit waren nog eens begeleiders!

Na ruim een half uur reden we La Boca binnen en stapten we uit bij een supporterscafé. Gratis literflessen Palermo-bier en pizza waren bij de prijs inbegrepen, waardoor we al snel werden opgenomen in de supporterschaos en ons onderdeel waanden van La Doce, de supporters van Boca Juniors, vrij naar hun rol als twaalfde man. Begeleid door luide muziek en het goddelijke goud raakte zelfs de meest norse voetbalhater onder de expeditieleden betrokken bij het geheel, en werden ook de vrouwen overvallen door een overvloed aan mannelijk voetbaltestosteron. ¡Boca mi buen amigo!

Een uur later trokken we naar het stadion en kon het leven in de hemel beginnen. Na enkele keren half gefouilleerd te zijn stonden we, gewapend met een impulsief aangeschaft Boca-shirt, daar dan echt: op de geel geverfde betonnen trappen van Bombonera. Bombo-fucking-nera!

Toen ik reeds driehonderd keer had gezegd ‘hoe briljant het was’ ontving ik een even briljante sms van de grootste Boca-fan in den Nederlanden, Bas: ‘Geniet, maar drink niet te veel, want je bent ook mijn ogen en oren aldaar!’ Mij bewust van deze verantwoordelijkheid namen Jess en ik na een laatste bierplas dan ook scherp plaats op de sta-tribune achter het doel (hier heb je ze nog!), kneep ik nog een keer in mijn arm, en was ik meer klaar dan ooit voor een onvergetelijke ervaring. De oude en tevens bonkige Martin Palermo stond in de spits, de idiote Christian Cellay stond rechtsback, en de kleine dribbelaar Pablo Mouche zou over de rechterflank dartelen. Als het hier bij gebleven zou zijn was ik al meer dan tevreden, maar de tiende speler die door de stadionspeaker werd genoemd zorgde voor een overtreffende trap: het Wonder van de Zuidelijke Hemisfeer… Na maanden van blessureleed maakte El Muto zijn rentree! Juan Román Riquelme werd met een oorverdovend lawaai welkom geheten. Uit 60.000 kelen klonk gepassioneerd Riqueeeee, Riqueeeee. De wedstrijd moest nog beginnen, maar mijn stem was ik nu al bijna kwijt.

En beginnen deed de wedstrijd. Officieel dan, want er gebeurde niet bijzonder veel. De bal werd van voor naar achter geschoten, maar veel uitgespeelde kansen konden niet worden genoteerd. Het mocht de pret echter niet drukken, want de pret kwam hier duidelijk van de tribunes zelf. Wát een passie. Wát een beleving! Negentig minuten lang zou er gezongen en gesprongen worden. Daar kon zelfs een uiteindelijke 0-2 nederlaag tegen een nietige provincieclub niets aan afdoen. Na het laatste fluitsignaal sloeg de sfeer op een heerlijke Zuid-Amerikaanse wijze om. Opnieuw 60.000 man zongen minuten lang dat de spelers het shirt niet waard waren, waarna ze met een letterlijk oorverdovend fluitconcert het veld werden afgeblazen. Hoerenzonen!

Omdat het stadion midden in een woonwijk ligt werd het stadion per vak leeg gelaten, waardoor we pas driekwartier na de wedstrijd terugliepen naar de zwart roet hoestende schoolbus. Mij realiserende wat ik allemaal had meegemaakt sloot ik mijn ogen en werd ik rond middernacht pas weer wakker in dezelfde McDonald’s waar we acht uur eerder verzameld hadden. ¡Dale dale dale Boca!

Stap 1: het is allereerst natuurlijk van bijzonder belang dat je beschikt over een mate, yerba de mate, en een Argentijnse waterkoker. Op een Argentijnse waterkoker is namelijk een speciale stand die het water op mate-temperatuur verhit. Het water mag vooral niet koken!

Stap 2: vul de mate voor driekwart met yerba de mate. Naar eigen smaak kun je hier natuurlijk ietwat van afwijken.

Stap 3: sluit de opening van de mate met je hand, en schud het heen en weer! En schud nog maar een keer. Op deze manier trekt het stof uit de yerba de mate, hetgeen olijk plaats neemt op de hand waarmee je iets eerder nog de opening afsloot.

Stap 4: neem de mate in de hand en kantel het een kwartslag. Op deze manier komt de yerba de mate niet horizontaal, maar diagonaal in de mate te liggen. Nu plaats je de bombilla in de ontstane ruimte. Op deze plek giet je vervolgens ook het hete water.

Stap 5: geniet, laat je verrassen, en maak vrienden! De sociale cultuur van het delen is namelijk onlosmakelijk verbonden met het drinken van mate. Echter, wanneer je niet wilt dat iemand nog eens mate met je drinkt, geef je de mate door met de bombilla naar jezelf gekeerd.

En zo, lieve mensen, werd eens te meer duidelijk dat ik diep van binnen inderdaad een Argentijn ben. Mate drinken is lekker. Mate drinken is gezellig. En het is traditie. Een traditie die met passie wordt geconsumeerd. En dat is dus lekker.

Op de bushalte bij ons op de hoek zag ik ze ‘s middags al staan. Een groep jongeren met lichtblauw-witte vlaggen en shirts. Gepassioneerde armgebaren en kartonnen pakken rode wijn. Dit kon maar twee dingen betekenen: de bus ging naar Avellenada en Racing Club zou vanavond spelen. De wereldkampioen van 1967 trad aan tegen Olimpo de Bahía Blanca. Eenmaal thuisgekomen dronken ook Jess en ik rode wijn, waarna ik mij op de bank posteerde. Aangemoedigd door 60.000 uitzinnige fans stond de thuisploeg na 17 minuten met 3-0 voor. Toen het direct na rust ook nog eens 4-0 werd, konden we de jongens van de bushalte in Palermo horen schreeuwen.

Maar toen gebeurde het. Zo slim als de Argentijnse nationale ploeg soms kan spelen, zo dom worden de meeste competitiewedstrijden gespeeld. Dat is me nu al opgevallen. Eindeloos lopen met de bal, ontelbare mislukte trucjes. Olimpo scoorde 4-1. Olimpo scoorde 4-2. Ik riep hard: ‘er moet uit een ander vaatje worden getapt!’ Olimpo scoorde 4-3. En Racing Club bleef dartelen alsof er niets aan de hand was. Gelukkig bleef het bij 4-3, waardoor ik de televisie met een gerust hart uit kon zetten en rustig kon gaan slapen. De jongens van de bushalte zouden tevreden thuiskomen.

Na eerst ons deel van Palermo Hollywood ontdekt te hebben (met Jess is dat de groenteboer en fruitmeneer, waar ik overigens weer de vruchten van pluk, hetgeen niet alleen een woordgrap is) en van een lunch in de Romario Bar genoten te hebben, konden we eindelijk doen waar we al zo lang naar uitkeken: slapen! De drummende buurman gaf een prettig slaapritme aan, waardoor we al snel in dromenland terecht kwamen. Hetgeen ironisch is, daar Argentinië zelf natuurlijk al een droomland is.

Dit bleek maar weer eens toen we goed voor ons eerste avondmaal gingen zitten. Bife de chorizo voor mij, en bife de lomo voor Jess. Drie kilo vlees later keerden we huiswaarts en konden we wederom doen waar we al zo lang naar uitkeken: slapen! Hier kwam echter weinig van terecht, en dat kwam zeker niet alleen door de drummende buurman. Ergens heb ik een voedselvergifting opgelopen. Herleidend trok ik de conclusie dat het de empanada in de Romario Bar geweest moet zijn. Het mag dan niet netjes zijn om op je eerste dag in Argentinië naar een Braziliaanse bar te gaan, maar om dat nu met zulk een straf te moeten bekopen…

Derhalve vandaag een rustige dag aan ons zwembad, waarop wederom broodnodige boodschappen gedaan werden. We zijn nu de trotse eigenaar van sponsjes, schoonmaakmiddel, waspoeder, en een komkommer die verdacht veel op een courgette lijkt. Dat is nog eens informatie. Genietend van een vrouw in het zicht die heerlijk aan het koken is groet ik jullie: luego!