Wijn, Chileense kunst en een perfecte verjaardag

Het is al weer veel te lang geleden dat ik een blog heb geschreven. Nu Jess en ik aan onze reis zijn begonnen en de laptop in Buenos Aires hebben achtergelaten bij een van onze wonderlijke docenten, zijn ook wij als ware backpackers overgeleverd aan hostels met matige WiFi-verbindingen, toetsenborden met dulce de leche tussen enter en de spatiebalk, en muizen die zich tegoed hebben gedaan aan kruimeltjes veel te oud stokbrood dat op de meeste plaatsen als ‘included breakfast’ geldt. Op dit moment is het 6.38 uur, ben ik als vanouds op een Rouwenhorst-tijdstip wakker en slapen mijn mede-passagiers op het traject Mendoza-Salta nog diep.

We zitten dus weer in een bus! Nu had ik de Argentijnse bussen vooralsnog enkel aangekondigd, maar op het moment van schrijven gaan we toch al weer ons vijftigste uur op zestien wielen in. En daarom voel ik mij genoodzaakt toch een kleine opsomming te geven van wat wij zoal hebben gedaan. Op mijn iPhone lijkt dit nu al een heel verhaal, maar op de computer zal het best meevallen. Dit overigens geheel terzijde. Toch leuk hoe je met enkele overpeinzingen een hele introductie kan schrijven, en je van de T9-correctie leert dat het zevende woord in deze zin niet met een IJ wordt geschreven. Terwijl Johnny Cash (volgens ene Bert R. a.k.a. E. Rouwenhort overigens Sjonnie Kassa) begint te zingen, begin ik te schrijven.

Vanuit Buenos Aires vertrokken we op zaterdagavond 30 april naar Mendoza. Het voelde heel raar om ons heerlijke appartement te verlaten. ‘T wordt toch je huissie hè… Maar niet getreurd, want bij binnenkomst in de bus stond de Xerez klaar (op zo’n moment gewoon wél heel lekker), bleken we naast een bed ook een personal media system te hebben, en werd het avondmaal weggespoeld met Malbec en afgespoeld met Argentijnse whisky van het nu al legendarische merk Blenders’ Pride. Ik raad mijn volk als ware populist echter aan: blijf vooral trots op de Malbec. En liet dat nu precies de reden zijn van ons bezoek aan Mendoza (lekker bruggetje dit). Mendoza, ook wel de wijnhoofdstad/provincie van Zuid-Amerika, en de Malbechoofdstad van de wereld. In ons bijzonder vriendelijke hostel (later meer) boekten we de verplichte Bikes&Wines tour en fietsten we per mountainbike langs verschillende wijnhuizen voor redelijk uitgebreide proeverijen. Wat een leven! Verder had Mendoza weinig te bieden, maar een kniesoor die er om maalt met zoveel moois in het achterland.

En dus vertrokken we enkele dagen later op aanraden van een andere wonderlijke (Chileens) docente naar Santiago de Chile! Dus: onverwachte stempels in het paspoort! Die opmerking was alleen voor Salar overigens. De reis bedroeg hemelsbreed puur in westelijke richting niet eens zo heel veel kilometers, maar duurde desondanks acht uur. We gingen immers dwars over de Andes. En dus besloten we de reis overdag te maken. Wát een uitzicht, en wat een hoogten! Rond de grensovergang Los Libertadores met toppen van boven de 6500 meter.

Santiago de Chile zelf bleek niet heel erg bijzonder, waardoor we na twee dagen naar het enorm bijzondere Valparaíso vertrokken! Deze stad ligt aan de westkust van Chili en is de trots van het land. En terecht. De stad bestaat uit verschillende heuvels die per kabelbaan te bereiken zijn. Tel hier bij op dat alle huizen in bonte kleuren zijn geschilderd, de overige muren van graffiti-kunst zijn voorzien, de Andes je vanuit de rug toelacht, de zee onder je voeten straalt, we een briljant kunsthostel hadden en ik mijn droomleeftijd van 26 bereikte… Dan is reizen echt een feestje. Boottochtjes, verse vis op een markt, Jess die overal haar andere hobby uit kon voeren (er waren echt héél veel groente- en fruitstalletjes)… Koning en koningin te rijk dus.

Uiteindelijk maakten we op maandag de noodzakelijke comeback richting Mendoza, om van daar uit naar het uiterste noorden van het land te reizen. Om niet Valparaíso – Santiago de Chile – Mendoza – Salta (30 uur zuivere reistijd, zonder overstappen dus) te ‘doen’ besloten we voor een nachtje terug te keren naar het hostel in Mendoza. Onze Italiaanse receptievriend stond ons al met een liter bier op te wachten (bij vertrek zouden we dikke smakkerds krijgen), waardoor het een beetje als thuis voelde. Nadat we de volgende dag (gisteren dus) wakker werden deden we nog wat inkopen voor de reis naar Salta. Teruggekomen bij het hostel kwamen we voor de deur een volstrekt verwarde en in paniek zijnde Nederlander tegen. Hij was beroofd van werkelijk al zijn spullen en was het spoor helemaal bijster. Zijn vlucht terug naar Nederland zou een week later vanuit Buenos Aires vertrekken, waardoor ik na een lang verhaal van zijn kant besloot geld te geven voor een busticket naar mijn droomstad. Nederlanders onder elkaar hè in den vreemde… ZOU JE DENKEN! Toen ik het verhaal aan onze Italiaan vertelde fronsten zijn wenkbrauwen en zei Jess: I KNEW IT! Kevin van Tilburg uit Doetinchem (Google ‘m!) was een bekende. Maar even serieus, wie verwacht nou in f*cking Mendoza opgelicht te worden door een Nederlander!? Na minimaal speurwerk op internet bleek de man sinds 2007 (!!) land- en lotgenoten op te lichten. Hetgeen mij meer vragen oplevert dan antwoorden. Hoe word je zwerver in Mendoza als intelligente Nederlander? En waarom al vier jaar? Mensen op het forum zouden hem tot 200 euro hebben gegeven. Ik vind het in ieder geval een goed verhaal.

En dus, vrinden, maken Jess en ik heel wat mee. Constant op ons hoede voor de mindere kant van Zuid-Amerika werden we uitgerekend opgelicht door een boer met blond haar en blauwe ogen. Ik heb uit pure dankbaarheid nog een zoen van hem gekregen ook.

Tot snel allemaal!