Kroniek van een rood-witte krankzinnige in de zuidelijke hemisfeer

Als onderzoeker weet ik natuurlijk als geen ander hoe belangrijk het is subjectieve vergelijkingen te maken. Vooral wanneer het over voetbal gaat. En precies om die reden bezoeken Jess en ik vanmiddag de wedstrijd River Plate – Godoy Cruz! Na het spektakel bij Boca Juniors een bezoek aan de club waar ik écht fan van ben in Argentinië. Daarbij is het Estadio Monumental Antonio Vespucio Liberti (of gewoon El Monumental) natuurlijk historische grond voor de Nederlandse voetballiefhebber. Dat weet iedereen. Als Robbie Rensenbrink hier in 1978 niet op de paal had geschoten, waren we toen al wereldkampioen geweest. En had mijn generatie geen Trauma 2010 aan het afgelopen WK overgehouden. Bedankt nog, Robbie. Pannekoek. Voor de lezers die ik nu al kwijt ben: volgende week schrijf ik een nieuwe blog. De geïnteresseerden kunnen doorklikken voor een LIVE-verslag!

09.14 uur: Na vier uur geslapen te hebben houdt de nacht ineens op. Ik word wakker met een onverklaarbare spanning in mijn benen. Hoewel, onverklaarbaar? Nee! Vandaag ga ik naar River Plate! Ik draai me nog een keer om, maar realiseer me snel het kleine jongetje te zijn die direct aan deze wonderlijke dag wil beginnen.

11.01 uur: Jess had reeds gisteren een shirt gekocht van River Plate, dus ik kan vandaag niet achterblijven. Terwijl de schoonheidskoningin zich met haar charmante slaapmasker nog eens omdraait, trek ik mijn naar rook stinkende Crobar-outfit weer aan. Op naar warenhuis Alto Palermo!

12.26 uur: Het was even zoeken, maar het shirt is binnen! Tijd voor een McChicken.

15.30 uur: Via onze Chinese wasserette lopen we trots in onze River-shirts naar McDonald’s op de kruising van Santa Fe en Godoy Cruz. Inderdaad, toevalligerwijs de club waar ‘we’ tegen spelen vandaag. Pas een uur later arriveert hier de schoolbus die ons (inmiddels zijn we met ruim 40 man) naar de barrio Nuñez brengt.

16.57 uur: Nog ruim twee uur voor de aftrap! We stoppen bij een supporterscafé en nemen plaats aan lange tafels met barkrukken. Het valt ons op dat de groep uit veel vrouwen bestaat. Niet zomaar vrouwen, maar Amerikaanse vrouwen. En eigenlijk ook veel Amerikaanse mannen. We gaan dus naar een wedstrijd van een van de twee grootste clubs van een land dat voetbal ademt, met vooral mensen die niets van het spelletje snappen (vooroordeel 1) en het enkel om commerciële redenen zijn gaan beoefenen (vooroordeel 2). Maar het zijn nu eenmaal Amerikanen, dus de sfeer is fantastisch!

16.59 uur: Literflessen bevroren Brahma-bier en schalen met dampende pizza worden aangerukt. Ik ga tevens even naar toilet.

18.05: We gaan: ¡vamos a la cancha! Ik realiseer me over niet al te lange tijd het paradijs te gaan betreden… Het stadion van River Plate. WOW! De busrit van tien minuten duurt me eigenlijk al te lang. Ons wordt verteld dat drugs en wapens verboden zijn in het stadion. Joh! Dus als we ze mee willen nemen, kunnen we het ‘t beste in onze schoenen stoppen. Huh? Heerlijk Argentinië…

18.15 uur: We stappen uit, lopen de hoek om, en ik zie het… El Monumental! Het grootste stadion van het land. Geheel in tegenstelling tot La Bombonera van Boca Juniors ligt deze tempel in een luxe woonwijk. Niet voor niets is de bijnaam van de club De Miljonairs. In een lange stoet van River-hinchas lopen we richting het stadion. Ik kijk Jess aan. Ik kijk onze Amerikaanse vriend Brian aan. We zijn er!

18.30 uur: Argentijnse taferelen aan de poort van het stadion. Geen rijen, maar met honderden tegelijkertijd door een poortje. En dus veel geschreeuw en getrek. En vooral veel geduw.

18.44 uur: We zijn binnen! In El Monumental! Een glimlach verschijnt op mijn gezicht, en deze zal er naar verwachting nog lange tijd blijven. De keepers van Godoy Cruz zijn reeds aan de warming-up begonnen, terwijl alle andere spelers (naar later blijkt) hun warming-up binnen doen. Ik weet niet hoeveel foto’s ik moet maken, elke hoek wordt vastgelegd. Klauterend over de witte houten stoeltjes van de eerste ring worden we tot in de nok onder de tweede ring geleid. Dit is een smetje op de orgastische vreugde. Ja, we zien het veld, en ja, we zien de rest van de eerste ring. Maar verder alleen een betonnen dak. De harde kern aan de andere kant van het stadion zien we níet, en zo ook de gehele tweede ring.

19.15 uur: Het heeft een paar minuten geduurd, maar ik heb me over de ‘teleurstelling’ heen gezet. Ik ben bij River Plate! Geheel tegen de volksaard in begint de wedstrijd stipt op tijd.

19.52 uur: River probeert wel, maar heeft vooralsnog vooral op safe gespeeld. Met vijf verdedigers op een lijn en nestor Matías Almeyda hier nog eens vlak voor. En dan: hoewel midden in een aanval een speler van River Plate zijn been gevaarlijk hoog de lucht in gooit, mag er worden doorgespeeld. Een voorzet vanaf rechts volgt en Jonathan Maidana kopt van dichtbij snoeihard binnen. ¡Goooooooooooooooooooooooooooooool! ¡De Riiiiiiiiiiiiiiiiiiver!

20.02 uur: Het is rust en ik ga een stukje lopen. Dan lijkt het alsof de hemel openbreekt. Ik zie een hotdogkraam (super pancho) zónder rij. Wat een feest. En gratis mayonaise!

20.18 uur: De tweede helft is amper begonnen, of de bal ligt er ook aan de andere kant in (spreekwoordelijk dan). Godoy Cruz scoort 1-1 en El Monumental is stil. Wanneer River Plate weer aftrapt begint eenieder oorverdovend hard te zingen. Ik voel me thuis. Feyenoord-publiek in Buenos Aires.

20.50 uur: Dit heb ik nog nooit meegemaakt. En de hinchas met ontbloot bovenlijf naast mij ook niet. Tot drie keer toe missen de aanvallers van River Plate voor open doel. De bal wíl er niet in! Gelukkig heeft Quilmes volgens een man met zakradio zojuist op het veld van concurrent Vélez Sarsfield 1-2 gemaakt, waardoor er alsnog gejuicht wordt.

20.55 uur: Maar dan wordt het toch stil… Geheel tegen de verhouding in komt Godoy Cruz op voorsprong. Een vrije trap van zo’n veertig meter verdwijnt via een River Plate verdediger achter de verbaasde Juan Pablo Carrizo. De wedstrijd is verloren.

21.34 uur: Pas nu kunnen we het stadion uit. Omdat het Argentijnse voetbal zo gebukt gaat onder hooliganisme, moeten eerst de uit-supporters het stadion verlaten. En zo komt het voor dat je na een wedstrijd nog een dik half uur op je plek moet blijven zitten. We poseren nog een keer voor een foto en lopen moe maar voldaan naar buiten. Op naar de bus. Op naar de ijssalon.