This is exactly how I like to roll

Ik strekte de benen en wreef in mijn ogen. Beide armen in de lucht. Op het plankje voor mij lagen een gezoet croissantje, een chocoladekoekje met dulce de leche en een flesje water. Overal om mij heen zag ik glas. Alleen maar glas. Naast mij zag ik glas, maar vooral ook voor mij. Vooral voor mij zag ik heel veel glas. Achter het glas zag ik nog veel meer. Uitgestrekte graslanden. Talloze parrillas. Een langzaam ondergaande zon. En koeien. Héél veel koeien. Koeien die later in vacuüm getrokken plastic per 450 gram de wereld zullen gaan verkennen. Terwijl Uruguayaan Jorge Drexler de schilderachtige momentopname van muziek voorzag, wist ik dat het goed was. Heel er goed zelfs. Ik kon maar op één plek zijn.

En dat was natuurlijk in een bus. Een bus die ons in zes uur naar het zuidelijker gelegen Tandil zou brengen. Dwars over de prachtige pampa’s. Een hoop dingen zijn niet goed in Argentinië, maar de bussen zijn naar verluidt de beste ter wereld. Aan eenieder die het ooit heeft willen horen, vertel ik al jaren mijn gelukkigste momenten meegemaakt te hebben tijdens een 20-uur durende rit tussen Buenos Aires en Bariloche in 2007.  Een andere keer vermoedde ik zelfs de aanwezigheid van God op het toilet. Bas denkt er nog wel eens aan.

De pracht en mondiale suprematie (want dat is het) van Argentinië komen het meest tot uiting wanneer je al liggend het landschap aan je voorbij laat trekken. Precies om die reden hebben Jess en ik onbeschrijflijk veel zin om in een maand 102 uur door te brengen in een Andesmar, Via Bariloche of Flecha Bus. Dat we achtereenvolgens ook nog iets zien van Mendoza, Santiago de Chile, Valparaíso, Salta, Corrientes, Iguazu, Rosario, Colonia en Montevideo is natuurlijk mooi meegenomen. Op 30 april begint het feest!