Het alfabet van het door mij zo geliefde Buenos Aires

Het is inmiddels een traditie geworden, en mij bewust zijnde van de vele mensen die er ook nu weer op zitten te wachten, presenteer ik bij deze het alfabet van Buenos Aires. Van A tot en met Z laat ik mijn dierbare lezers kennis maken met de meest interessante stad ter wereld. Een stad waar Jess en ik nu anderhalve maand wonen, en een stad waar wij steeds meer van gaan begrijpen waarom de lokale porteños er zo’n diepe liefde voor koesteren, maar ook waarom zovelen er tegelijkertijd een gepassioneerde hekel aan hebben. En precies daarom is Buenos Aires voor mij het leven. Het leven vol onvoorstelbare pracht, waarbij de keerzijde op elk moment kan opdoemen.

Het land kent een onverwoestbare cultuur van de zogeheten Asado. Kilo’s vlees worden op parrillas klaargemaakt. Naast het eten van vlees in restaurants of van provisorische parrillas op straat, blijven de Argentijntjes er ook graag voor thuis: vele huizen en appartementen in de stad beschikken over een parrilla in de tuin of op het dakterras.

De mooiste avenue van de stad is natuurlijk zonder enige twijfel Billinghurst. Sinds mijn eerste kennismaking met deze stad in 2007 doopte ik mijn achternaam hierin om, en sindsdien voel ik mij hier thuis als nergens anders. Vooral de kruising met Avenida del Libertador is enorm om over naar huis te schrijven.

Op Plaza del Congreso is het voor mij altijd smullen. Op dit regeringsplein beginnen, of zijn, vrijwel standaard de vele politieke protesten die worden georganiseerd. Elke dag zijn wel ergens enorme spandoeken te zien die in de lucht worden gehouden, terwijl emotioneel om allerhande (mensen)rechten en brede(re) erkenning wordt gevraagd.

Het nationale product dat Máxima naar verluidt deed stoeien met haar gewicht tijdens de tienerjaren, is Dulce de leche. Het bruine goud lijkt nog het meest op caramel en wordt gemaakt van melk en bruine suiker. Dulce de leche wordt in werkelijk alle gerechten verwerkt. Een toetje in een restaurant? Dulce de leche. Een ijsje op de hoek? Dulce de leche. Toast voor het ontbijt? Dulce de leche. En chocoladekoekjes? Dulce de leche.

Elke doordeweekse ochtend gaat om 07.30 uur de wekker voor de Spaanse les bij talenschool El Pasaje. Waar we de eerste maand les kregen van de Chileense schone Marcella, schuiven we de tweede maand vier uur per dag aan bij een al even lieve vrouw uit de stad zelf: Agustina. Met z’n tweeën proberen wij ons de taal machtig te maken. Waar vooral het spreken nog niet altijd even gemakkelijk gaat, hebben we het belangrijkste reeds bereikt: een Argentijns accent! En nu snel op vakantie naar Spanje.

Na bijna acht jaar geregeerd te zijn door het Frente Para la Victoria van wijlen Néstor Kirchner en zijn opvolger en tevens vrouw Cristina Fernández de Kirchner, vinden aan het eind van dit jaar presidentsverkiezingen plaats in Argentinië. Kranten schrijven pagina’s vol, en verschillende nieuwe kandidaten dienen zich vrijwel dagelijks aan. Wordt het ex-voorzitter van Boca Juniors en burgemeester van Buenos Aires Mauricio Macri? Of toch de zoon van de twee jaar geleden overleden Raúl Alfonsín, die naar verluidt zijn snor liet staan om meer op de eerste president van na de dictatuur te lijken? En zal Cristina Fernández de Kirchner zich toch nog een keer mengen in de strijd?

Het ergste dat een vrouw kan overkomen, en zéker in Buenos Aires, is dik genoemd te worden. En daarom gaat eenieder te strijd aan tegen de pondjes, alleen om geen Gorda genoemd te worden. De sportscholen schieten als spreekwoordelijke paddenstoelen uit de grond, want de middenklasse heeft het hangen aan gewichten en dergelijke opgenomen in het dagelijkse ritueel.

Soms lijkt onze wijk Palermo net New York. In een drukke stad met vooral appartementen, hebben de mensen veelal een Hond. Uiteraard heeft lang niet iedereen tijd (of zin) om het edele dier uit te laten, waardoor je geregeld mensen van een uitlaatservice tegenkomt die met 10 tot 15 honden tegelijk aan de arm over de veelal kapotte straten lopen. De luxe kost slechts zo’n €30,- per maand.

Een van de meest pijnlijke gespreksonderwerpen voor de gemiddelde Argentijn, is de strijd om de Islas Malvinas. De eilanden, die wellicht beter bekend zijn als de Falkland Eilanden, zijn tot op de dag van vandaag Brits grondgebied. Toen het regime in 1982 steeds minder machtig begon te worden, werd op het sentiment van het volk ingespeeld door een militaire operatie te beginnen. Al snel werden grote verliezen geleden, waardoor het regime uiteindelijk viel en Argentinië weer een democratische staat werd.

Naast een hoop bier en wijn (later meer), valt het ons op dat de meeste bars en restaurants verse Jarras de limonada verkopen. Op basis van een foto via Whatsapp noemde mijn geliefde zusje het zeepsop, maar de citroenlimonade met munt van Oui Oui is oprecht het lekkerste dat ik ooit heb gedronken. Lekkerder nog dan Dr. Pepper. En dat zegt denk ik alles.

Het Kirchnerismo heeft het land nu bijna acht jaar geregeerd, en de grote vraag is of hier een eind aan zal komen in 2012. Voor het historische Casa Rosada is een prachtige grondschildering gemaakt van de vorig jaar overleden Néstor Kirchner, terwijl posters van Cristina Fernández de Kirchner vele muren in de stad sieren. En sieren doen ze de muren zeker. Wát een charme!

Jess en ik vinden eten vaak het leukste om te doen. En dan zit je goed in onze wijk Palermo. Op vrijwel elke hoek zitten de meest fantastische Lunchtenten, met heerlijke gerechten op het menu en sfeervolle decors.

Een van de meest indrukwekkende dingen in Buenos Aires vind ik de optocht van de Madres y Abuelas de Plaza de Mayo, die nog steeds iedere donderdagmiddag om 15.30 uur plaatsvindt. Terwijl spandoeken en foto’s van verdwenen kinderen tijdens de dictatuur nadrukkelijk gedragen worden, lopen zij met de kenmerkende witte hoofddoeken verschillende rondes om de kleine onafhankelijkheids-obelisk op het plein. Elke keer weer word ik er stil van.

Nuestra departemento is fantastisch! Midden in Palermo Hollywood, een prachtige en strak ingerichte (!) entree met veel glas, een balkon met zon, en een zwembad op het dak… Wat willen we nog meer!

Een van de symbolen van de stad is vanzelfsprekend de Obelisco. Het witte gevaarte op Avenida 9 de Julio werd met gevaar voor eigen leven in het bijzijn van licht beschonken porteñas door Bas ooit omschreven als ‘objectively an ugly thing’, maar desondanks is er geen thing dat mij zo doet voelen in Buenos Aires te zijn. De herinnering aan die heerlijke taxirit doet mij elke keer weer glimlachen. Nogmaals dank, Bas!

Palermo, de leukste wijk van de stad! Restaurants, bars, clubs, boetieks… Maar toch het gevoel daadwerkelijk in een woonwijk te bivakkeren. En dat maakt het hier zo bijzonder. Nergens anders zou ik liever wonen, en nergens anders heb ik ooit zo lekker gegeten.

Waar in eerdere alfabetten de letter Q nogal eens voor problemen zorgde, is dat in Argentinië natuurlijk geenszins het geval. Een dag geen Quilmes gedronken, is immers een dag niet geleefd. Het heerlijke goudgele bier wordt bij voorkeur in literflessen verkocht, waardoor de dag zonder uitzondering plezierig wordt afgesloten. Het lichtblauw-witte etiket maakt de ervaring af, en alleen daarom al heb ik het bier van het volk in mijn hart gesloten.

De mooiste club van Argentinië is voor mij River Plate. De fout die ik in Nederland maakte door voor de volksclub van het land te kiezen, zal ik immers nooit meer maken. De ezel stoot zich nimmer twee keer aan dezelfde steen. En daarom ben ik hartstochtelijk fan geworden van De Miljonairs — de club van de rijken. Tevens de meest succesvolle club in de historie van het nationale voetbal heeft sterren opgeleverd als Alfredo di Stéfano, Daniel Passarella, Mario Kempes, Claudia Caniggia, Gabriel Batistuta, Julio Ricardo Cruz (!), Pablo Aimar, Javier Saviola en Gonzalo Higuaín. Over precies twee weken beleef ik mijn debuut in Estadio Monumental: ik ben nu al zenuwachtig…

Elke ochtend lopen Jess en ik naar metrohalte Ministro Carranza om de Subte (lijn D) te pakken naar onze talenschool. Het slechtste in de mens komt hier naar boven. Tijdens de spits is het aantal reizigers eigenlijk niet te vervoeren. In Nederland dan. In Argentinië neemt men echter een ware aanloop om zichzelf in het metrostel te persen, geen rekening houdende met reeds verdrukte en hevig zwetende medepassagiers. Eenieder heeft werkelijk lak aan mekaar, en dat is meer dan eens erg vervelend om te zien. Juist wanneer je denkt dat er écht niemand meer bij kan, weet een idioot (hetgeen een internationaal woord bleek te zijn) zich wel weer een ‘plek’ te bemachtigen. Misschien moeten ze gewoon de kaartjes wat duurder maken. Waar een rit nu ongeveer 8 eurocent kost, zou een vermenigvuldiging van deze prijs het gespuis toch buiten moeten houden. Ik denk overigens niet dat ik met deze politiek president van het land zou kunnen worden.

Onze voeten dansen nu al anderhalve maand dagelijks op de overal aanwezige klanken van het nationale geluid: de Tango. De nationale dans met bijbehorende muziek dringt door tot in iedere vezel, en doet menig Argentijn in tranen uitbarsten. Pure passie. Pure melancholie. Heimwee naar een tijd die men nooit gekend heeft, en heimwee naar een tijd die er misschien wel nooit geweest is.

Slechts op een uur varen van de stad ligt Uruguay! Het kleine broertje van Argentinië, maar groots in zijn daden. Met een president die je qua uiterlijk nog geen stuiver zou geven, heb ik dit land sinds 2007 een beetje in mijn hart gesloten. Het nationale gerecht, een dunne biefstuk op brood met een spiegelei, is om van te smullen, en de hoofdstad is als Buenos Aires met een traan. En niet te vergeten: onze slager komt hier vandaan. Een kop als een ouderwetse seriemoordenaar, maar het karakter van de opa die eenieder zich wenst.

Tijdens de eerste Spaanse les vroeg onze docent of we een voorkeur hadden voor Spaans Spaans, of Argentijns Spaans. Hoewel ik dit als het toppunt van een retorische vraag beschouwde, gaven we braaf antwoord. Het leuke is het woord voor ‘jij’:  tú. Dat gebruiken ze hier namelijk amper. Hier gebruik je namelijk Vos, en dat is een heerlijk verschil als je het mij vraagt. Het wordt natuurlijk helemaal hilarisch als je tegen iemand zegt ‘jij ziet’: dit wordt ‘vos ves’. En de ‘v’ uitsprekende als een ‘b’, wordt dit… juist. Dank voor de aandacht!

Naast Quilmes, drinkt de gemiddelde Argentijn liters Wijn. Argentinië staat natuurlijk vooral bekend om haar Malbec, en juist daarom gaan we begin mei naar Mendoza, de streek waar deze heerlijke druif groeit. Op een vierkante meter in Frankrijk na groeit deze druif nergens anders zo goed als hier. Wij kunnen in ieder geval niet wachten om per mountainbike een middag lang langs wijnhuizen te trekken om talloze wijnen professioneel te proeven. De combinatie van een fantastische steak en een bijpassend glas wijn doet je van top tot teen voelen in het beloofde land te zijn.

De bijnaam van Boca Juniors, de eeuwige rivaal van River Plate, is Xeneizes, de Genovesen. De wijk La Boca ligt aan de rivier Riachuelo, waardoor de wijk vooral afhankelijk was van haar haven, en gelukzoekers uit het buitenland vaak in deze wijk bleven steken. Op grote schepen kwamen hier derhalve Italiaanse immigranten uit Genua aan. Hier was (en is) het leven bikkelhard, maar hier was ook werk voorhanden en kon men goedkoper onderdak vinden. Toen La Boca zich in 1882 onafhankelijk verklaarde van Argentinië werd zelfs de vlag van Genua gehesen. Deze opstand werd echter direct de kop ingedrukt.

Ik heb er al uitgebreid over geschreven, maar Yerba de mate mag natuurlijk niet ontbreken in dit alfabet. We zijn inmiddels verschillende merken aan het uitproberen, en durven ons steeds meer absolute experts te noemen!

De Ziekenhuizen van Buenos Aires zijn het gesprek van de dag… In Buenos Aires heb je politieagenten van de staat, en politieagenten van de stad zelf. De agenten van de staat hebben onder andere als taak publieke gebouwen te bewaken. De huidige minister van defensie Nilda Garré ziet deze broeders echter liever in de straten van Buenos Aires, waardoor zij ‘hun’ gebouwen niet langer mogen beschermen. En dus zijn de ziekenhuizen gaan staken. Patiënten zouden nu gevaar lopen, omdat gewapende overvallen op doktoren (in het ziekenhuis!)  geregeld voorkomen. We blijven ons verbazen…