¡Esta es tu hinchada que te quiere ver campeón!

Een van de doelen die ik mijzelf had gesteld toen ik in het vliegtuig naar Buenos Aires stapte, was het bezoeken van een voetbalwedstrijd. Na, mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen, prachtige verhalen over Boca Juniors wist ik ook Jess warm te maken en kochten we kaartjes voor de kraker tegen Olimpo Bahia Blanca. Geen competitie ter wereld gaat zo gebukt onder voetbalvandalisme als de Argentijnse (eerder op de dag werd nog iemand vermoord op de tribunes van Velez Sarsfield), waardoor we besloten de wedstrijd van de grootste volksclub van het land georganiseerd te bezoeken. Om 16.00 uur zouden we door ene Nacho worden opgehaald voor de McDonald’s op de kruising van Avenida Santa Fe en Godoy Cruz.

We waren duidelijk niet de enige die deze unieke ervaring wilde toevoegen aan het leven. Met ruim dertig man vertrokken we vier uur voor de aftrap met een oude schoolbus richting La Boca. La Boca is misschien wel de bekendste wijk van de stad, maar tevens een van de meest arme. Het door toeristen druk bezochte Caminito is de enige straat waar toeristen zich veilig kunnen verplaatsen, en grote oranje pionnen aan beide kanten van de straat geven aan tot waar het verantwoord bivakkeren is. Precies in deze wijk trokken wij, gewapend met Nacho (‘call me Shaggy’) en Paola (vooral opvallend door haar enorme plastieken voorgevel en Maradona-tattoo), richting el templo del fútbol: Bombonera!

Paola vond dat we niet onvoorbereid het stadion mochten betreden en leerde ons nog in de bus de meest gezongen liederen. En zo klonk Dale dale dale Boca en Boca mi buen amigo oorverdovend hard door de straten van een stad die nu al op zijn grondvesten leek te schudden. Paola schreeuwde zich schor en zweette zich een ongeluk, terwijl Nacho een stoel bereid had gevonden dienst te doen als spring-en-sla-object. De dag kon eigenlijk nu al niet meer kapot: dit waren nog eens begeleiders!

Na ruim een half uur reden we La Boca binnen en stapten we uit bij een supporterscafé. Gratis literflessen Palermo-bier en pizza waren bij de prijs inbegrepen, waardoor we al snel werden opgenomen in de supporterschaos en ons onderdeel waanden van La Doce, de supporters van Boca Juniors, vrij naar hun rol als twaalfde man. Begeleid door luide muziek en het goddelijke goud raakte zelfs de meest norse voetbalhater onder de expeditieleden betrokken bij het geheel, en werden ook de vrouwen overvallen door een overvloed aan mannelijk voetbaltestosteron. ¡Boca mi buen amigo!

Een uur later trokken we naar het stadion en kon het leven in de hemel beginnen. Na enkele keren half gefouilleerd te zijn stonden we, gewapend met een impulsief aangeschaft Boca-shirt, daar dan echt: op de geel geverfde betonnen trappen van Bombonera. Bombo-fucking-nera!

Toen ik reeds driehonderd keer had gezegd ‘hoe briljant het was’ ontving ik een even briljante sms van de grootste Boca-fan in den Nederlanden, Bas: ‘Geniet, maar drink niet te veel, want je bent ook mijn ogen en oren aldaar!’ Mij bewust van deze verantwoordelijkheid namen Jess en ik na een laatste bierplas dan ook scherp plaats op de sta-tribune achter het doel (hier heb je ze nog!), kneep ik nog een keer in mijn arm, en was ik meer klaar dan ooit voor een onvergetelijke ervaring. De oude en tevens bonkige Martin Palermo stond in de spits, de idiote Christian Cellay stond rechtsback, en de kleine dribbelaar Pablo Mouche zou over de rechterflank dartelen. Als het hier bij gebleven zou zijn was ik al meer dan tevreden, maar de tiende speler die door de stadionspeaker werd genoemd zorgde voor een overtreffende trap: het Wonder van de Zuidelijke Hemisfeer… Na maanden van blessureleed maakte El Muto zijn rentree! Juan Román Riquelme werd met een oorverdovend lawaai welkom geheten. Uit 60.000 kelen klonk gepassioneerd Riqueeeee, Riqueeeee. De wedstrijd moest nog beginnen, maar mijn stem was ik nu al bijna kwijt.

En beginnen deed de wedstrijd. Officieel dan, want er gebeurde niet bijzonder veel. De bal werd van voor naar achter geschoten, maar veel uitgespeelde kansen konden niet worden genoteerd. Het mocht de pret echter niet drukken, want de pret kwam hier duidelijk van de tribunes zelf. Wát een passie. Wát een beleving! Negentig minuten lang zou er gezongen en gesprongen worden. Daar kon zelfs een uiteindelijke 0-2 nederlaag tegen een nietige provincieclub niets aan afdoen. Na het laatste fluitsignaal sloeg de sfeer op een heerlijke Zuid-Amerikaanse wijze om. Opnieuw 60.000 man zongen minuten lang dat de spelers het shirt niet waard waren, waarna ze met een letterlijk oorverdovend fluitconcert het veld werden afgeblazen. Hoerenzonen!

Omdat het stadion midden in een woonwijk ligt werd het stadion per vak leeg gelaten, waardoor we pas driekwartier na de wedstrijd terugliepen naar de zwart roet hoestende schoolbus. Mij realiserende wat ik allemaal had meegemaakt sloot ik mijn ogen en werd ik rond middernacht pas weer wakker in dezelfde McDonald’s waar we acht uur eerder verzameld hadden. ¡Dale dale dale Boca!