Geplande reisrust en het geheim van de twee oude duiven

Het werd Jess en mij snel duidelijk dat we toe waren aan vakantie. Toe aan vakantie binnen de vakantie. En dus kozen we er voor ons vier dagen in de rust van het idyllische Cafayate te laten onderdompelen.  Na 3,5 uur rijden vanuit provinciehoofdstad Salta zagen we het schattige bergdorpje al liggen. Een vrijwel zelfvoorzienend plaatsje zonder ketens, grote supermarkten en kantoorgebouwen. Groente koop je hier op straat, vlees onder een golfplaat,  wijn rechtstreeks bij de boer. En geitenkaas bij de geitenmensen. Dat ik me, onder bijzonder luid protest, zelfs liet dwingen tot een proeverij bewijst wat mij betreft wie de spreekwoordelijke broek aan denkt te hebben deze reis.

Wijn, Chileense kunst en een perfecte verjaardag

Het is al weer veel te lang geleden dat ik een blog heb geschreven. Nu Jess en ik aan onze reis zijn begonnen en de laptop in Buenos Aires hebben achtergelaten bij een van onze wonderlijke docenten, zijn ook wij als ware backpackers overgeleverd aan hostels met matige WiFi-verbindingen, toetsenborden met dulce de leche tussen enter en de spatiebalk, en muizen die zich tegoed hebben gedaan aan kruimeltjes veel te oud stokbrood dat op de meeste plaatsen als ‘included breakfast’ geldt. Op dit moment is het 6.38 uur, ben ik als vanouds op een Rouwenhorst-tijdstip wakker en slapen mijn mede-passagiers op het traject Mendoza-Salta nog diep.

Kroniek van een rood-witte krankzinnige in de zuidelijke hemisfeer

Als onderzoeker weet ik natuurlijk als geen ander hoe belangrijk het is subjectieve vergelijkingen te maken. Vooral wanneer het over voetbal gaat. En precies om die reden bezoeken Jess en ik vanmiddag de wedstrijd River Plate – Godoy Cruz! Na het spektakel bij Boca Juniors een bezoek aan de club waar ik écht fan van ben in Argentinië. Daarbij is het Estadio Monumental Antonio Vespucio Liberti (of gewoon El Monumental) natuurlijk historische grond voor de Nederlandse voetballiefhebber. Dat weet iedereen. Als Robbie Rensenbrink hier in 1978 niet op de paal had geschoten, waren we toen al wereldkampioen geweest. En had mijn generatie geen Trauma 2010 aan het afgelopen WK overgehouden. Bedankt nog, Robbie. Pannekoek. Voor de lezers die ik nu al kwijt ben: volgende week schrijf ik een nieuwe blog. De geïnteresseerden kunnen doorklikken voor een LIVE-verslag!

This is exactly how I like to roll

Ik strekte de benen en wreef in mijn ogen. Beide armen in de lucht. Op het plankje voor mij lagen een gezoet croissantje, een chocoladekoekje met dulce de leche en een flesje water. Overal om mij heen zag ik glas. Alleen maar glas. Naast mij zag ik glas, maar vooral ook voor mij. Vooral voor mij zag ik heel veel glas. Achter het glas zag ik nog veel meer. Uitgestrekte graslanden. Talloze parrillas. Een langzaam ondergaande zon. En koeien. Héél veel koeien. Koeien die later in vacuüm getrokken plastic per 450 gram de wereld zullen gaan verkennen. Terwijl Uruguayaan Jorge Drexler de schilderachtige momentopname van muziek voorzag, wist ik dat het goed was. Heel er goed zelfs. Ik kon maar op één plek zijn.

Het alfabet van het door mij zo geliefde Buenos Aires

Het is inmiddels een traditie geworden, en mij bewust zijnde van de vele mensen die er ook nu weer op zitten te wachten, presenteer ik bij deze het alfabet van Buenos Aires. Van A tot en met Z laat ik mijn dierbare lezers kennis maken met de meest interessante stad ter wereld. Een stad waar Jess en ik nu anderhalve maand wonen, en een stad waar wij steeds meer van gaan begrijpen waarom de lokale porteños er zo’n diepe liefde voor koesteren, maar ook waarom zovelen er tegelijkertijd een gepassioneerde hekel aan hebben. En precies daarom is Buenos Aires voor mij het leven. Het leven vol onvoorstelbare pracht, waarbij de keerzijde op elk moment kan opdoemen.

24 de Marzo: el Día Nacional de la Memoria por la Verdad y la Justicia

Op 24 maart was het in Argentinië el Día Nacional de la Memoria por la Verdad y la Justicia. Op deze dag worden sinds 2002 de verdwenen en vermoorde mensen herdacht die eind jaren ’70 en begin jaren ’80 slachtoffer werden van het dictatoriale regime. Op Plaza de Congreso zou ‘s middags een herdenkingsmars beginnen die tot het historische Plaza de Mayo zou voeren.Voor iemand die zich bijna overdreven interesseert voor de Argentijnse politiek (op onze koelkast hier hangen magneten van Cristina Fernandez de Kirchner, de vorig jaar overleden Néstor Kirchner en Evita Perón) en voor iemand die zelfs zijn scriptie over het transitieproces van het land heeft geschreven, was dit natuurlijk enorm interessant om mee te maken. Interessant werd het zeker, maar een eensgezinde en tevens emotionele herdenkingsmars zou het allesbehalve worden.

¡Esta es tu hinchada que te quiere ver campeón!

Een van de doelen die ik mijzelf had gesteld toen ik in het vliegtuig naar Buenos Aires stapte, was het bezoeken van een voetbalwedstrijd. Na, mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen, prachtige verhalen over Boca Juniors wist ik ook Jess warm te maken en kochten we kaartjes voor de kraker tegen Olimpo Bahia Blanca. Geen competitie ter wereld gaat zo gebukt onder voetbalvandalisme als de Argentijnse (eerder op de dag werd nog iemand vermoord op de tribunes van Velez Sarsfield), waardoor we besloten de wedstrijd van de grootste volksclub van het land georganiseerd te bezoeken. Om 16.00 uur zouden we door ene Nacho worden opgehaald voor de McDonald’s op de kruising van Avenida Santa Fe en Godoy Cruz.

Gratis stappenplan voor het bereiden van de perfecte mate

Argentinië ademt geschiedenis en kent ontelbaar veel bijzondere tradities. Hetgeen mij sinds mijn eerste bezoek aan het wonderland met afstand het meest intrigeert, is mate. Mate lijkt nog het meest op een enorm sterke kruidenthee en wordt bij voorkeur in goed gezelschap de hele dag door gedronken. In een speciale mate worden de kruiden (yerba de mate) en heet water met elkaar gemixt, waarna het via een metalen bombilla wordt opgedronken en aan vrienden, kennissen of collega’s wordt doorgegeven. Op straat zie je talloze porteños (bewoners van Buenos Aires) met een mate en een thermosfles lopen, en toen ik zag dat ook onze Chileense docente een fanatieke drinker is, kon ik het niet laten om een masterclass bij haar aan te vragen. Zo geschiedde. En zo werd ik mate-meester.

Waarschuwing: deze post gaat over fútbol

In een week die vooral in het teken stond van wennen, acclimatiseren en het boeken van Spaanse les, werd voor het slapen gaan steevast een uurtje televisie gekeken. En televisie kijken kun je hier! Elke voetbalwedstrijd waar een Argentijnse club in meespeelt wordt uitgezonden, of het nu de nationale Clausura of de internationale Copa Libertadores betreft. En zo heb ik dus al verschillende heroïsche gevechten mogen aanschouwen. Het hoogtepunt was gisterenavond.

Romario is nog lang niet uitgespeeld in Buenos Aires

Jess en Phil zijn aangekomen in Buenos Aires! Via Madrid vlogen we op 1 maart om 01.05 uur naar de hoofdstad van een van de meest interessante en mooie landen ter wereld. Zonder iemand naast ons dachten we een aantal uur te kunnen slapen, maar al snel voelden we dat hier weinig van terecht zou komen. Gebroken boekten we op Ezeiza een taxi en vertrokken we naar ons heerlijke appartement!